لالایی ، گریه ی بارون ، تو این گلخونه ی ویرون
بریز نم نم ، ببار آروم ، رو یاس تازه ی گلدون
لالا نازک ، مثه پونه ، لالا دلگیر و بی پونه
گل من تشنه و تنهاست ، اسیر این بیابونه
لالا لالا دلم تنگه ، لالایی ، گریه کن بارون
لالا لالا ، ببار آروم ، لالایی با دل پر خون
لالا فانوس چشم او ، گل نیلوفر من شو
بمون ای خورشید سر گردون ، چراغ آخر من شو
مثه ابری که می ناله ، مثه بادی که می خونه
ببین تنها تو رو دارم ، تو این دنیایه وارونه
لالا لالا دلم تنگه ، لالایی ، گریه کن بارون
لالا لالا ببار آروم ، لالایی با دل پر خون
لالایی باد سر گردون ، لالایی باغ ویرونم
لالایی لاله ی غمگین ، لالایی بید مجنونم
تو این بی آب و آبادی ، تو این ویرونه ی تنها
بخواب آهسته آهسته ، گل نیلوفر زیبا
بخواب آهسته آهسته ، گل نیلوفر زیبا
پسر به دختر گفت: اگه يه روزي به قلب احتياج داشته باشي اولين نفري
هستم كه ميام تا قلبمو با تمام وجودم تقديمت كنم.دختر لبخندي زد و گفت
ممنونم
تا اينكه يك روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نياز فوري به
قلب داشت..از پسر خبري نبود..دختر با خودش ميگفت :ميدوني كه من
هيچوقت نميذاشتم تو قلبتو به من بدي و به خاطر من خودتو فدا كني..ولي
اين بود اون حرفات..حتي براي ديدنم هم نيومدي...شايد من ديگه
هيچوقت زنده نباشم.. آرام گريست و ديگر چيزي نفهميد...
چشمانش را باز كرد..دكتر بالاي سرش بود.به دكتر گفت چه اتفاقي
افتاده؟دكتر گفت نگران نباشيد پيوند قلبتون با موفقيت انجام شده.شما بايد
استراحت كنيد..درضمن اين نامه براي شماست..!
دختر نامه رو برداشت.اثري از اسم روي پاكت ديده نميشد. بازش كرد و
درون آن چنين نوشته شده بود:
سلام عزيزم.الان كه اين نامه رو ميخوني من در قلب تو زنده ام.از دستم
ناراحت نباش كه بهت سر نزدم چون ميدونستم اگه بيام هرگز نميذاري
كه قلبمو بهت بدم..پس نيومدم تا بتونم اين كارو انجام بدم..اميدوارم عملت
موفقيت آميز باشه.(عاشقتم تا بينهايت)
دختر نميتوانست باور كند..اون اين كارو كرده بود..اون قلبشو به دختر
داده بود..
آرام اسم پسر را صدا كرد و قطره هاي اشك روي صورتش جاري شد..و
به خودش گفت چرا هيچوقت حرفاشو باور نكردم...
اي حصار امن دوران كودكياي مادر پشتت خميده استحاصل سنگيني سير تكامل است وهر چين صورتت يادآور خاطره ايست پر ازدرد ورنج مادر براستي كه دامنت جايگاه وصخره اي قدس است و براق پيامبرو بهشت زير پايت
مادر روزت مبارک
امیدوارم همیشه سایه ات بالای سرم باشه
کاش می دانستی دنیا با همه وسعتش بی تو جایی برای
ماندن ندارد.اشک چشمانم هر شب سراغت را از
کویر گونه هایم می گیرند.ای که دیدگانم از دل تنهایی
تو الفبای اشک ریختن را آموخته اند ولحظه های
گریانم با نبودن تو روان گشته اند چرا از کوچه
دلتنگی هایم گذر نمی کنی وبرای چشمان مانده به
راهم دستی تکان نمی دهی؟
بی تو قناریهای دلم خوش آواز نیستند
وآسمان چشمانم همیشه بارانی است.بی تو من درختی
خشکیده در پاییزم
همیشه دلمون می خواد بهترینها واسه ی ما و اونی که دوستش داریم باشه... همیشه دوست داریم، شادی هامون همیشگی باشن... همیشه وقتی با عشقمون هستیم، سرخوشیم...گذر زمان رو متوجه نمیشیم... فقط خودمونو با عشقمون میبینیم...تا حدی که اصلاً توی اون لحظات نمی تونیم حتی فکر جدایی و دوری از همو بکنیم.... فکر می کنیم لحظاتمون هیچ وقت تموم نمیشن...لحظاتمون همیشه همونجوری... به همون شیرینی و خوبی می مونن... کاش همینجوری بود... کاش روزگار بی وفایی نمی کرد... آخه ای روزگار، چقدر بی وفایی... چقدر مشکل و سختی.... ای روزگار چقدر تو پستی... ای روزگار چقدر تو حسودی.... آخه لامروت...چرا اینجوری می کنی... چرا وقتی داریم اوج لذت رو از دنیا می بریم... چرا وقتی تازه داریم معنی زندگی رو می فهمیم... چرا وقتی می بینی یه نفر و بیشتر از خودمون دوست داریم.... اینجوری می کنی.... تازه اون موقع،حسودی می کنی... حسودی به گرما و انرژی و عشقی که توی دستای گره خورده ی اون دوتا بهم دیگه ست...
حسودی به عشق و صفا و صداقتی که بینشونه...
به خنده هاشووووووووون....
به همه چیشوووووووووووووووون.....
آخه چقدر نامردی...!!!
ای روزگار...
خیلی پست و کثیفی...
تا حدی که طاقت نداری خوشبختی ها رو ببینی...
اونقدر که به راحتی می تونی دلهای گره خورده رو با شکستن از هم جدا کنی...
و...
هر چی می خوام وقتی مینویسم ای کاش ها رو به زبون نیارم...
ولی کاش می شد...
ای کاش، چاره ی بغضی که داره خفه ات می کنه،چیزی جز اشک بود...
ای کاش، میشد چیزایی که تو ذهن و فکرته، لااقل تا یه حدی عملی بشه...
ای کاش، زندگی واقعاً معنیش زندگی بود...
و
ای کاش، روزگار بهتر از اینا می گذشت...
|
|
دلم می خواد گریه کنم ، گریه بی صدا کنم
دلم می خواد ناله کنم ، اشک بریزم شکوه کنم
دلا دلا ، کی غم و بیرون می کنی؟
دلا دلا ، کی خونه قصه رو ویرون می کنی؟
ساز گیتار می زنم به عشق تو ، عزیز دل
خودم می شم قربون تو بیا بشو مهمون دل
خدا خدا چی کار کنم عشقمو ویرون نبینم
از دست این زمونه ها دلمو حیرون نبینم
دلم شده بی طاقت ، خدا بده لیاقت
تا من کنم صبوری ، با همه صداقت
چه روز و روزگاری ، دارم می شم دیونه
هی می گیرم بهونه از دست این زمونه
پر از فکر و خیالم ، خیلی غصّه دارم
از عشقای روزگار خیلی خیلی می نالم
بي آنكه بداني
دوستت خواهم داشت...
بي آنكه بگويم
درد دل خواهم گفت...
بي هيچ كلامي
گوش خواهم داد...
بي هيچ سخني
در آغوشت خواهم گريست...
بي آنكه حس كني
در تو ذوب خواهم شد...
بي هيچ حرارتي
اين گونه شايد احساسم نميرد
دوباره تنها شده ام،دوباره دلم هواي تو را کرده...
خودکارم را از ابر پر مي کنم و برايت از باران مي نويسم...
به ياد شبي مي افتم که تو را ميان شمع ها ديدم....
دوباره مي خواهم به سوي تو بيايم...
تو را کجا مي توان ديد؟
در آواز شب آويزهاي عاشق؟
در چشمان يک عاشق مضطرب؟
در سلام کودکي که تازه واژه را آموخته؟
دلم مي خواهد وقتي باغها بيدارند،براي تو نامه بنويسم...
و تو نامه هايم را بخواني و جواب آنها را به نشاني همه ي غريبان جهان بفرستي...
اي کاش مي توانستم تنهاييم را براي تو معنا کنم و از گوشه هاي افق برايت آواز بخوانم...
کاش مي توانستم هميشه از تو بنويسم...
می ترسم روزي نتوانم بنويسم و دفترهايم خالي بمانند و حرفهاي ناگفته ام هرگز به دنيا نيايند...
مي ترسم نتوانم بنويسم و کسي ادامه ي سرود قلبم را نشنود...
مي ترسم نتوانم بنويسم وآخرين نامه ام در سکوتي محض بميرد و تازه ترين شعرم به تو هديه نشود...
دوباره شب،دوباره طپش اين دل بي قرارم...
دوباره سايه ي حرف هاي تو که روي ديوار روبرو مي افتد...
دلم مي خواهد همه ي ديوارها پنجره شوند و من تو را ميان چشمهايم بنشانم...
دوباره شب،دوباره تنهايي و دوباره خودکاري که با همه ي ابر هاي عالم پر نمي شود...
دوباره شب،دوباره ياد تو که اين دل بي قرار را بيدار نگه داشته...
دوباره شب،دوباره تنهايي،دوباره سکوت...
دوباره من و یک دفتر خاطره...
با چشمهای خیس ، به یاد دل شکسته ،که او برنمیگردد ،
در عمق خستگی ،در سکوت تنهایی ام ،هنوز یاد تو از یادم نمیره
یک دنیا حرف برای تو دارم یک دنیا پر از حرفهای نگفته،
یک دنیا پر از بغض های نشکسته ،یادت همواره با من است.
دوست داشتم سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی.
میدونی دیر به فریادم رسیدی ...
دیگه خیلی دیر شده .
با دیدنت داغ دلم تازه میشه
خندون بودم ،من اون خنده های همیشگی رو میخوام.
چی تو باور کنم
خاطرات مرده ی دلم رو تازه نکن من به نبودنت عادت کردم.
خیلی دلم گرفته خدایا آخه چرا ،چرا دل من اینگونه شکست.
دل من خیلی وقته مرده زیر هزاران حرف نگفته .
آخه بی وفا این رسمش بود؟ .خبر از تپش قلب کوچکم نداشتی
خبر از کابوس هاس شبانه ،خبر از تکه تکه شدنم ،
بدجوری دلو شکوندی.
چه زیباست بخاطر تو زیستن
وبرای تو ماندن بپای تو مردن وبه عشق تو سوختن؛ وچه تلخ وغم انگیز است، دور از توبودن، برای تو گریستن؛ و به عشق و دنیای تو نرسیدن؛ ایکاش می دانستی بدون تو، مرگ گواراترین زندگیست؛ بدون تو وبه دور ازدستهای مهربانت، زندگی چه تلخ وناشکیباست. ایکاش می دانستی مرز خواستن کجاست، وایکاش میدیدی قلبی راکه فقط؛ برای تو می تپد
